สวัสดีบล๊อกเอ็กซ์ทีน -ไม่ได้เข้ามานานนนนนน จนเกือบลืมรหัสแน่ะ 
แต่ก่อนนั้นต้องบอกว่าไม่ได้เข้านานนนนนนนนนนนน จนหาที่ล๊อกอินแบบใหม่ไม่เจอด้วย เหอๆ


เอนทรี่นี้มาจะกล่าวบทไป ถึงอะไรๆที่ว่าจะพูดถึงมาตั้ง สอง สาม สี่่ -ห้าเดือนแล้วล่ะ (พรึดจิกา มาเมษา ใช่ห้าเดือนปะวะ? เออนั่นแหละ ไม่อยากนับ- -)



เดี๋ยวนี้รู้สึกตัวเองจะพิมพ์อะไรเพ้อๆ ยาวๆ เหมือนตอนยังไม่เล่นทวิตเต้อไม่ได้ซะแล้ว สมาธิสั้นเบาๆนะอิตูน ร้อยสี่สิบอักษรส่วนมากยังพิมพ์ไม่ถึง นับประสาอะไรกับบล๊อกนี่ อิอิเพลีย จริงไรจริงนะ -.,-

ก่อนอื่นก็ต้องเปิดเพลงฟัง บิ๊วอารมณ์กันนิดๆ จิ้มๆ
 #nowplaying ชีวิตหลังความเจ็บ - แดน วรเวช 



ต้องเข้าใจว่าความไม่แน่นอนคือความแน่นอน
และความแน่นอนคือเราต้องนอนแน่ (ขอบคุณประโยคหลัง จากพี่นิ้วกลม)

แต่เชื่อกุเหอะว่าเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้นแน่นอนคนส่วนใหญ่มักจะละเลย เพิกเฉย หลอกตัวเองว่ามันจะยังไม่มาถึงตัวในเร็ววัน มันจะไม่เกิดขึ้นกับตัวฉัน ฉันออกจะโลกสวย ร่ำรวยอารมณ์ขัน ใครจะทำไมฯ
 ถึงจะมีคนอีกส่วนนึงที่รู้จักยอมรับความจริง กล้าเผชิญหน้ากับวันร้ายๆนั่น แต่ก็เท่านั้นแหละ มันไม่ใช่กู //ว่าแต่แล้วจะไปพูดถึงทำไมวะ? เออ... นั่นสิ???


สรุปว่า อิตูน ณ ตอนนั้น -จนถึงตอนนี้ก็ด้วยเอ้า . ก็เป็นแค่เด็กหญิงสันดานติ่งๆ ชอบทำตนให้ไม่เป็นประโยชน์ต่อสังคม และไม่เข้มแข็งพอจะยอมรับความจริงประเภทว่าแม่กุเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายนะ หรืออะไรทำนองนั้นได้ ..






















-----------------แปะ ด้วยว่าง่วงเกินทน และหวังใจว่ามันจะไม่จบแค่นี้ .
 
 
 
 
 
1.56 @ 25 apr 12
 
มาต่อแล้ว แบบส่วงๆ(ที่จริงมันแปลว่าอะไรวะ? มีความหมายรึเปล่า?? -ไม่รู้เหมือนกันแหละ แต่พิทพ์แล้วอ่านเองมันชวนให้รู้สึกว่าถ่อยๆง่อยๆ ไร้ความสามารถ เหอๆ)


ที่ห่างหายไปจากบล๊อก มีเรื่องสรุปได้สั้นๆความว่า

๑.แม่ตาย ๒๑ พศจิกา ๕๔ เป็นมะเร็งรังไข่ แต่คิดไปเองว่าที่ตายไม่ใช่สาเหตุนี้หรอก
(ช่วงสามเดือนให้หลัง ทุกวันที่ประมาณยี่สิบท้ายๆก่อนสิ้นเดือนจะฝันถึงตลอด)
 
๑.๑ ทำให้รู้สันดาน -อ่อ หมายความถึง ความคิด น่ะนะ ,ของญาติๆหลายคน ซึ่งก็คิดว่าถ้าแม่ไม่ตายคงไม่ได้เห็นมุมนี้ 
๑.๒ จัดงานศพแม่งยาก ถูกใจเจ้าภาพ อนาถใจแขก ลำบากใจวัด ขัดใจสัปเหร่อ ฯลฯ มีให้เห็นประปราย
๑.๓ กลับบ้านประมาณสองอาทิตย์นิดๆ พาให้ผิดใจกับเหล่าซือเบาๆ กะแล้วว่าถ้าเกรดกุร่วงมันเกิดจากสิบกว่าวันอันตรายนี้แน่ละ //แต่สุดท้ายไม่ใช่จ้า เกรดขึ้นด้วยจ้า -จุดพลุ-



 ๒. เรียนจบปีหนึ่งแล้ว ผ่านมาแล้ว-- กับหลักสูตรสาขาวิชาการสอนภาษาจีน สำนักวิชาศิลปศาสตร์ฯ
กับเพื่อนๆในสาขา ที่นับวันจะน้อยลงๆ หลังสอบทีก็ออกไปกันทีละคนสองคน
คือนี่มึงมาประกวดเอเอฟกันใช่ไหม? เสียใจด้วยนะครับ คุณได้ไปต่อ(อ้าว??)

๒.๑ ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดเทอมที่เรียกว่าหนังสือไม่ได้เฉียด เพราะทิ้งไว้มอหมด ตอนจะกลับบ้านถลาขึ้นรถมาแบบไม่แคร์มันเลย เปิดไปได้เป็นควายแน่ ฮ่าๆ
๒.๒ นึกย้อนไปแล้วแบบ เออ...อิตูนก็ถึกทนดีเนอะ เรียนอาทิตย์ละสี่บท สองบทสอบทีนึง มาได้ตั้งแต่พฤษภา-กุมภา




๓. อะไรอีกล่ะ มีอีกหลายเรื่องวนๆอยู่ในหัวแต่เรียบเรียงไม่ออก ขัดใจตัวเองอยู่เหมือนกัน- -











ปล. อยากดูหนังเรื่องโฮม สะดุดตั้งแต่ผู้กำกับและนายเลี่ยม(ในเรื่อง)มาตั้งแต่ปลายปีที่แล้วละ ,แถมพอซุ่มอ่านสปอยล์ในพันทิปแล้วยิ่งรู้สึกอยากดู แต่โรงที่บ้านยังไม่เข้าได้อีก โปสเตอร์แปะอยู่ตรงช่องคัมมิ่งซูนจนแดดเลียหน้านักเสดงซีดหมดแล้วจ้า.. -สะอื้นไห้-

edit @ 25 Apr 2012 02:11:33 by ต.ตูน « ณ บล๊อกร้างๆ

Comment

Comment:

Tweet

เหมือนทุกครั้งที่มีคนถามว่า สบายดีมั๊ย? นั่นแหละเนอะ
ที่เพื่อความสบายใจของทุกคนแล้ว ไงๆก็ต้องตอบว่าสบายดี ไหว และโอเคดี. confused smile

ติดตามมาม่าเต็มสูบได้ที่ลิ้งค์ในอีเอ็มเอสนะคะ เล่าบ่อยไม่ไหว เบลอไปอะไรไป แฮ่ๆ

 
ตูน.... (ไม่รู้จะพูดยังไงเลย.... )

ยังไหวนะ ยังโอเคดีนะ หลังจากผ่านมาครึ่งปีนี้น่ะ

#1 By ใครถามยะ on 2012-06-05 12:13